டுரியானால் முதலில் வெறுப்படைந்து, பின்னர் அதை விரும்பிய இயற்கையியலாளர்
Alfred Russel Wallace மலாக்காவில் மணத்தால் வெறுப்படைந்து, போர்னியோ காட்டில் அதை விரும்பத் தொடங்கினார்.
தன் பயண நூலை Charles Darwin-க்கு அர்ப்பணித்த இயற்கையியலாளர் Alfred Russel Wallace, டுரியான் பற்றிய புகழ்பெற்ற ஒரு விவரணையை விட்டுச் சென்றார். இந்தப் பகுதியில் பல ஆண்டுகள் மாதிரிகள் சேகரித்த அவரது பதிவான The Malay Archipelago-வின் ஐந்தாம் அத்தியாயத்தில் அது இடம்பெறுகிறது, அது ஒரு ஒப்புதலுடன் தொடங்குகிறது. மலாக்காவில் முதலில் அந்தப் பழத்தை முயன்றபோது, மணம் அவரைத் தோற்கடித்தது. போர்னியோவில் அவரது மனம் மாறியது, அங்கு தரையில் கிடந்த ஒரு பழுத்த பழத்தைக் கண்டு, திறந்தவெளியில் சாப்பிட்டு, அவர் சொல்வதுபடி, உறுதியான டுரியான் ரசிகரானார்.
பின்னர் அவர் அதன் சுவையை விளக்க முயன்றார், அது முடியாது என்பதை ஏறக்குறைய ஒப்புக்கொண்டார். அவரது சிறந்த ஒப்பீடு "a rich butter-like custard highly flavoured with almonds" என்பதாக இருந்தது, அதன் பிறகு கிரீம் சீஸ், வெங்காய சாஸ், பழுப்பு ஷெர்ரி ஆகியவற்றையும் பட்டியலில் சேர்த்து, அந்தக் கலவையை பொருந்தாதது என்றார். அந்தப் பழம் புளிப்பானதோ, இனிப்பானதோ, சாறு நிறைந்ததோ அல்ல, ஆனால் அவற்றில் எதுவும் குறைவாக இருப்பதாக உணரவில்லை என்று அவர் எழுதினார். அதைச் சாப்பிடுவது கிழக்கு நோக்கிய பயணத்துக்குத் தகுதியானது என்பது அவரது தீர்ப்பு.
ஒரு விஷயத்தில் Wallace கவனமாக இருந்தார். ஆரஞ்சு, மாம்பழம் போன்ற சாறு நிறைந்த, கூர்மையான பழங்கள் அதனால் தர முடியாத புத்துணர்ச்சியைத் தருவதால், டுரியானை எல்லாப் பழங்களிலும் சிறந்தது என்று அவர் முழுமையாகச் சொல்ல மாட்டார். இரண்டைத் தேர்வு செய்ய வேண்டியிருந்தால், டுரியானை அரசன் என்றும் ஆரஞ்சை அரசி என்றும் பெயரிட்டார்.
இதைப் பற்றிப் புகழ்ந்த முதல் ஐரோப்பியர் தாம் அல்ல என்பதும் அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது. 1599-இல் எழுதிய பயணி Linschott-ஐயும், மணத்தை அழுகிய வெங்காயத்துடன் ஒப்பிட்டு, அந்தப் பழத்தை ருசித்தவர்கள் மற்ற உணவை விட அதையே விரும்பத் தொடங்கினர் என்று கூறிய Doctor Paludanus-ஐயும் அவர் மேற்கோள் காட்டுகிறார். மணம் மற்றும் சுவை பற்றிய விவாதம் குறைந்தது நான்கு நூற்றாண்டுகள் பழமையானது.